Bitanem, ayıp ediyorsun kendini unutturuyorsun..!

Seçim yapmak kadar kötüsü yoktur, ben de farkındayım. Ya giden gemiye binersin ya da arkasından el sallarsın. Bu, bu kadar basit. Senin anlama kapasitene ters olabilir. Sen geminin arkasından el sallıyorsun, peki o gemidekilerde sana el sallayacak mı? Yapma canım ama, üzülme sen akıllanmadıysan daha ben senin için onlara yalvaramam ki elinizi sallayın diye.

Aslında atıp tutmalarıma başlamadan önce beni özgürleştiren şu güne çok teşekkür ediyorum. Ne gündü ama şu an bir dönüm noktası yaşadım resmen. Yatağımın yanındaki post-it’lerde “22 Aralık, bunu unutma! Acısını çıkaracağım” yazıyor. Kim bilir ne yapmıştın yine. Şimdi yazmıyorum ama haziranın biri bugün seneye bakalım ne diyeceğim. Bugünün ters gideceğini annemi öpmen çıktığımda anlamıştım. Hatta sabah çıkarken bak bugün uğursuz geçecek annemi öpmedim dedim içimden. Ama şansa bak, bu sayede kendimi daha rahat hissediyorum. Sanırım içimde herhangi bir şüphe duygusu olmadığı için böyle hissediyorum.  Zaten biliyordum, senin gökyüzünde benim yerim yoktu. Biliyordum ama, vazgeçemiyordum da. Öğreniyor insan. Kendinden bile nefret etmeyi, başkasını sevmeye çalışırken. Çünkü aşık olmam ben. Değer veririm. Herkesi kendim kadar saf ve temiz zannederim. Elimde patlayan o kadar çok şey var ki. Hangisini saymalıyım size? Kaybettiğim en yakın arkadaşlarımı mı yoksa unutamadığım o salağın özrüme bile cevap vermemesi mi? Sakın zannetmeyin küçüldüm. Ben o salağı çok sevdim kaç yıl öncesinde seviyordum da hala ben ona yaptığım bütün kötülükler için özür diledim ve o cevap bile vermedi. Ama ben pişman değilim. Gerçekten ona hak etmediği tarzda davranmıştım. Çocuktum o zamanlar aşkı sevgiyi kovalamaca zannediyordum heralde. Hoşuma da gidiyordu yazdığı şiirler, beni kıskanması. Oyuncak gibi kırıp attım ve defolup gittim.  Suçluydum, pişmandım. Aradan iki yıl geçmesine rağmen içimdeki suçluluğu hafifletmek için ondan özür diledim. Düşününce ne iyi yapmışım diyorum, özür dilemekle. Ben doğru olanı yaptım ilk kez. Bana borçlu olan o şimdi. Kader, bitanem. Gün olur devran döner sen köpek gibi sürünürsün. ( Bugün Ogün’ü gördüm yolda aklıma geldin hiç unutur muyum yoksa seni? )